>> Η ιστορία του Σούσι >> "Shoku Bunka" >> Είδη Σούσι >> Υγιεινή επιλογή >> Κανόνες διατροφής >> Συνταγές Σούσι

Σίγουρα, κάποιος μπορεί να πει ότι η Ιαπωνική δίαιτα ήταν πάντα υγιεινή και πολυτελής.

Στην αρχή οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ζούσαν τρώγοντας οστρακόδερμα (7500 πΧ - 300 πΧ). Τους επόμενους αιώνες, οι χωρικοί άρχισαν να εδρεύουν κοντά σε πηγές όπου καρύδια, φρούτα, αγριογούρουνα και ψάρια ήταν εύκολο να βρεθούν. Έτσι, η διατροφή τους έγινε πιο πλούσια, θρεπτική και υγιεινή. Την ίδια περίοδο η αγγειοπλαστική-κεραμοποιία άρχισε να εμφανίζεται, μιας και οι Ιάπωνες έγιναν πιο εκλεπτυσμένοι, και δίνει το όνομά της σε αυτή τη περίοδο, τη περίοδο Jomon.

Προς το τέλος της περιόδου Jomon, οι Ιάπωνες άρχισαν να κυνηγούν μεγαλύτερα ψάρια με καμάκι και αλυσίδα, που αποτελούσε το τελευταίο τεχνολογικό τους αριστούργημα. Τότε για πρώτη φορά εμφανίζεται το ρύζι από την Βόρεια Ασία, ενώ κατά το τέλος της περιόδου Jomon, οι ορυζώνες ανθούνε, ειδικά στο Kyushu. Με την είσοδο στην περίοδο Yayoi (300 πΧ - 300 μΧ) δημιουργείται ένα υψηλά οργανωμένο γεωργικό σύστημα. Το ρύζι αρχίζει και λατρεύεται και οι Ιάπωνες ονομάζουν το Θεό Ta no Komi, ο Θεός για τις φυτείες ρυζιού.

Το 239 μΧ, η βασίλισσα Hmiko των Yamatai αρχίζει εμπορικές συναλλαγές με την Κίνα. Το κριθάρι και το σιτάρι πρωτοεμφανίζονται στη Ιαπωνία. Τα Udon λαζάνια και η σάλτσα σόγιας εισάγονται ως συστατικά στα Ιαπωνικά γεύματα. Κατά τη διάρκεια της περιόδου Nara (710 μΧ - 94 μΧ), υπάρχει μια πολύ μεγάλη πρόοδος στην Ιαπωνική κουζίνα και αυτό εξαιτίας του τελετουργικού τρόπου σερβιρίσματος του φαγητού και της προόδου στη σχεδίαση των ειδών ενδιαίτησης (τα Ιαπωνικά είδη ενδιαίτησης είναι διάσημα για τη σχεδίαση τους και την ποιότητά τους).

Ο Βουδισμός γίνεται η κύρια θρησκεία στην Ιαπωνία. Οι μοναχοί φέρνουν το πράσινο τσάι και τη μορφή Βουδισμού Zen στην Ιαπωνική φιλοσοφία και στον τρόπο ζωής. Αυτή τη περίοδο, οι Samurai εξακολουθούν να διάγουν έναν ταπεινό τρόπο ζωής, τρώγοντας γεύμα το οποίο αποκαλείται ōhan, αποτελούμενο από σχέτο ρύζι με μέδουσα, abalone και umeboshi, εποχιακά κηπευτικά με Ιαπωνικό ξύδι (φτιαγμένο από ρύζι - γλυκό στη γεύση) και αλάτι. Όσο η πολιτική εξουσία και επιρροή τους αυξάνει, το ōhan εξελίσσεται και μέσα σε διάστημα 200 ετών, οι στρατιωτικοί διοικητές (kamakura shōgunate) τρώνε κατά κόρον πιάτα τα οποία κάποτε προορίζονταν μόνο για αυτοκράτορες.

Εισερχόμενοι στην περίοδο Muromachi, εκδηλώνεται μια γαστρονομική επανάσταση. Οι πλούσιοι Samurai αναμιγνύουν το κώδικα ηθικής τους και τους τρόπους συμπεριφοράς τους με αυτούς της αριστοκρατικής τάξης. Νέες εξαιρετικές μέθοδοι τεμαχισμού και σερβιρίσματος γεννιούνται. Προς το τέλος αυτής της περιόδου και μέσα στα χρόνια της Azuchi Momoyama (1573 μΧ – 1600 μΧ), εγκαθιδρύεται ένα τελετουργικό για την παρασκευή του τσαγιού υπό τη προστασία του αφέντη του τσαγιού και μαγειρικού οραματιστή Sen-no-Rikyū. Η κληρονομιά του είναι αξιοσημείωτη. Ο Rikyū δημιούργησε όλες τις θαυμάσιες, τελετουργικές ενέργειες της τελετής του τσαγιού.

Στην περίοδο Edo (1600 μΧ – 1868 μΧ), επιτρέπονταν περιορισμένο εμπόριο με τους δυτικούς στην πόλη του Edo (το Τόκιο) δια μέσω του Ναγκασάκι. Οι Πορτογάλοι έφεραν την tempura και τις τεχνικές τηγανίσματος στην πόλη του Edo, τις οποίες και υιοθέτησε σαν την επίσημη Ιαπωνική κουζίνα. Μετά από αυτή τη περίοδο μόνο οι ευγενείς της Ολλανδικής ΑνατολικοΙνδικής εταιρίας είχαν την άδεια να έχουν επιχειρηματικές συναλλαγές στο Ναγκασάκι. Η τάξη των εμπόρων βιώνει μεγάλη ευημερία και πολλοί πολίτες πληθυσμώνουν τη νέα πρωτεύουσα της χώρας, το Edo ή το Τόκιο.

Με το τέλος του 18ου αιώνα, ο πληθυσμός της πόλης του Τόκιο έφθανε το ένα εκατομμύριο. Μια βιομηχανία μαζικής παραγωγής τροφών αναπτύχθηκε για να ταϊζει τους νεοφερμένους και τους προστάτες τους με tempura και σούσι, οδηγώντας το κύμα της μαγειρικής μόδας. Πολλοί από τα σύγχρονα εστιατόρια του Τόκιο παραπέμπουν τη λειτουργία τους στην εποχή του Edo.
Στην περίοδο Meiji (1868 μΧ - 1912 μΧ) όλα άρχισαν να γίνονται πιο δυτικά και 30 έτη μετά κατά την περίοδο Taisho, ξεσπά η μεγάλη αναταραχή για την τιμή του ρυζιού, χωρίς κανένα όφελος. Τα λαζάνια μετατρέπονται σε μια νέα οικονομική δύναμη στη παγκόσμια διατροφική βιομηχανία.

Ο 20ος αιώνας φέρνει το μιλιταρισμό, τη καταπιεστική φτώχεια, τον παγκόσμιο πόλεμο, τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι και την non-punitive μεταπολεμική ανασυγκρότηση από τους αμερικάνους. Το μίγμα της σκληρής διαφθοράς και της εφευρετικότητας ώθησε τους Ιάπωνες από την καταστροφή στο ισχυρό προφίλ οικονομικής δύναμης, μόλις μέσα σε λίγες δεκαετίες, χρησιμοποιώντας τη τοπική βιομηχανία τροφίμων. Είναι η εποχή των γιγάντων, Sapporo, Kirin, Suntory και Asahi, αλλά ο αδιαφιλονίκητος πρωταθλητής είναι η Nisshin Shokuhin, η παγκοσμίως πρώτη εταιρία στα λαζάνια.

Οι Ιάπωνες είναι γοητευμένοι με το φαγητό κάτι που παραμένει πολύ ισχυρό και το αποδεικνύουν: τα τηλεοπτικά προγράμματα όπως το “The Iron Chef”, το οποίο παρακολουθούν εκατομμύρια κοινού και τα ράφια των βιβλιοπωλείων που "στενάζουν" από βιβλία μαγειρικής. Μετά από 10.000 χρόνια που οι Ιάπωνες έφαγαν το πρώτο τους μαλάκιο, δε μπορούν να ζούνε, αναπνέουν, μιλούν και να μη τρώνε washoku – Ιαπωνικό φαγητό.

Αναφορά: Book Lonely Planet “World Food Japan”